- Vragen van de leden Dittrich en Fermina (beiden D66) over verstrekking van methadon aan verslaafde gedetineerden (Ingezonden 21 december 1994); Antwoord
- 14Kb
-
http://www.geencommentaar.nl/parlando/index.php?action=doc&filename=KVR974
- De vragen betreffen de wenselijkheid van een landelijk uniform beleid voor verstrekking van methadon in justitiële inrichtingen.
- Criminaliteit en openbare orde (Gevangeniswezen en penitentiair recht) Strafrecht en strafprocesrecht (Overig) Welzijn (Verslavingszorg)
- Gedetineerden Verslaving
- Kamervragen met antwoord 1994-1995, nr. 345, Tweede Kamer
- Justitie
-
Dittrich
Fermina
- 1995-01-11
- 1994-12-21
- KVR974
- 1 pag.
Dittrich
Fermina
Sorgdrager
Kent u de discussie, gevoerd op het symposium Aids en Detentie dd. 12 december 1994 te Rotterdam, naar aanleiding van de aanbeveling van de Nationale Commissie Aids Bestrijding, dat er een landelijk uniform methadonverstrekkingsbeleid in justitie¨le inrichtingen gevoerd moet gaan worden?
Hoe vaak komt het voor, dat een verslaafde van de eigen arts een methadonbehandeling krijgt, maar dat de gestichtsarts bij een kortdurende detentie van de verslaafde in het Huis van Bewaring of de gevangenis de methadonverstrekking met onmiddellijke ingang staakt?
Krijgt de verslaafde bij een langdurige detentie door de gestichtsarts methadon voorgeschreven?
Acht u het gewenst ter uniformering een richtlijn uit te vaardigen aan alle gestichtsartsen (uiteraard met behoud van hun professionele autonomie), waarin een algemeen beleid ten aanzien van de verstrekking van methadon aan verslaafde gedetineerden geregeld wordt? Zo neen, waarom niet?
Ja.
De algemene opvatting, reeds daterende van 1986, van de Vereniging van Gestichtsartsen is, dat bij een kortdurende detentie, voorafgegaan door gebruik van opiaten en waarschijnlijk weer gevolgd door gebruik van opiaten, afbouwen van substitutiemedicatie zinloos is. In een gering aantal inrichtingen wordt de methadonverstrekking niet voortgezet maar kiest de arts voor een andersoortige medische hulpverlening aan een verslaafde gedetineerde. In die beslissing is de arts op grond van zijn professionele autonomie vrij. In deze gevallen worden andere geneesmiddelen voorgeschreven en/of intensieve psychiatrische hulp aangeboden.
Bij een langdurige detentie wordt in beginsel de methadonmedicatie van de verslaafde gedetineerde afgebouwd. In enkele penitentiaire inrichtingen wordt door de gestichtsarts de voorkeur gegeven aan psychologische of psychiatrische hulp in plaats van een methadon afbouwschema.
Ik onderschrijf de opvatting dat het behoud van de professionele autonomie van de individuele artsen essentie¨el is. Om die reden acht ik het uitvaardigen van een richtlijn waarin een algemeen beleid ten aanzien van de verstrekking van methadon aan verslaafde gedetineerden geregeld zou moeten worden, niet gewenst.